Günter Korfmann (1941)

 Zo als alles, ergens is er een begin.– Een vaderlijke vriend, ik was ca 16 jaar oud, gaf mij één penseel met drie tubes olieverf, rood, wit, blauw en één hardboard  overspannen met de rug van een hemd. Overhemden  hadden een heel fijne structuur en men kon er heerlijk op schilderen.  Ik was zo euforisch dat ik gelijk  kunstschilder wilde worden. Maar het was nog de tijd van het ouderlijk gezag. Mijn moeder stak er een stokje voor. Ik moest maar een burgerlijk beroep leren.  Als puber deed je 1958 zo iets nog. Ik leerde elektro mechaniek.

Vele jaren later, ik schilderde nog steeds, kwam ik bij de Vrije Academie in Den Haag terecht. Ik heb er enkele jaren als student de lessen fotografie gevolgd en had later zelfs een reclame/fotostudio in Sassenheim en gaf ook les.

Het leven wil het soms anders en ik ging  weer in de techniek.

Nu iets ouder en zonder verdere verplichtingen heb ik regelmatig bij verschillende docenten en in disciplines cursussen gevolgd.   Zo kwam naast het schilderen het boetseren erbij.

Ik heb nu weer een klein atelier.  Een ruimte voor verschillende creativiteiten. Schilderen, boetseren en fotograferen.  

De laatste jaren heb ik regelmatig tentoonstellingen. In 2019 bijna continu ergens en sinds kort sta ik ook regelmatig in  galerie Beeldschoon, een kunstenaars collectief hier in Leiden.